Twee portretten

  • Geplaatst: 25/03/2014

Voor ons huis in Frankrijk wilde we een antieke lijst voor de spiegel. Er hing een strakke moderne functionele Ikea-spiegel en die paste eigenlijk niet zo goed bij de oude Franse meubeltjes. We besloten naar een vide grenier (rommelmarkt) in een naburig dorpje te gaan en daar te zoeken naar een mooie oude lijst voor de spiegel die we hadden. Het bleek een grote rommelmarkt, met vele kramen. Waaronder ook één met schilderijen, ingelijste portretten en prenten. En ja hoor, ik zag iets met een mooie goudkleurige bewerkte lijst: precies wat we zochten. De koopman wilde er wel vanaf, maar onder voorwaarde dat we een tweede, die erbij hoorde, ook meenamen. Hij vroeg er een prikkie voor en we namen beiden mee. Thuisgekomen bekeken we onze aankopen nauwkeurig. Het waren twee sepiakleurige portretten van ongeveer een eeuw oud: één van een man en één van een vrouw. Ze keken ons streng aan. Ik bekeek beide wat nauwkeuriger. Zíj had het haar opgestoken in een strenge knot, hoog op het hoofd. Ze droeg een jurk, hooggesloten met een enorme rij stofknoopjes. En oorbellen, waarvan ik vermoedde dat het waarschijnlijk erfstukken uit de familie waren. Zelfs het strikje, wit en streng, onder haar kin, kon niet echt frivool genoemd worden. Híj had een strak, zwart, glad kapsel, met een kaarsrechte scheiding. Hij droeg een enorm hoge stijve boord en een stropdas onder een colbert met vest. Zijn frivoolste ding was zijn snor. Het was een reuze-exemplaar met keurig in de krul gebracht punten. We vonden ze wel koddig en lieten de portretten op de tafel, tegen de muur in de eetkamer staan. Onze aandacht werd er steeds weer naar toe getrokken, en steeds ontdekte we nieuwe details op de portretten. Háár knot bleek geen knot maar een soort mutsje. En hij had een ketting in zijn vest. Terwijl wij ze ongegeneerd bestudeerden, bleven ze ons steeds streng aankijken. Het viel ons op dat de lijsten wel een beetje verschillend waren. Toen we de portretten nogmaals gefascineerd bestudeerden zagen we dat ze door een andere fotograaf gemaakt waren en echt anders waren. Het etiket op de achterkant leerde ons dat ze beiden in hele andere delen van Frankrijk gemaakt waren. En de jaartallen van oorsprong liepen ook ver uiteen. We keken elkaar verbijsterd aan. Deze heer en mevrouw hoorden helemáál niet bij elkaar: de verkoper had ons gewoon twee ongeveer gelijksoortige portretten verkocht. We besloten dat ze een eeuw na dato, vanaf nu wèl bij elkaar hoorden. Sinds die middag hangen ze naast elkaar als een hecht stel boven onze eettafel. Iemand die ze ziet, denkt dat het een echtpaar is. Wij weten wel beter…