Scenario’s

  • Geplaatst: 20/02/2014

Vorige week kochten we twee nachtkastjes. Antieke identieke nachtkastjes. Voor ons huis in Frankrijk. Heel bijzonder dat we er twéé vonden. Op allerlei Franse markten en brocantes zagen we steeds wel één mooi nachtkastje, maar nooit een complete set van twee. Ze hebben gedraaide pootjes. En een laatje. Een kastje met keramieke binnenkant. Mooie koperen handgreepjes. En bovenop een roodbont marmeren blad. Schitterend! Wel zijn er wat sierlatjes los en het knopje van één van de laatjes is eraf. Maar alle onderdelen zijn er nog wel bij. We moesten er dus nog wel wat aan klussen. Paul haalde de losse onderdelen er zorgvuldig af en leg ze bij elkaar, we willen tenslotte niets kwijtraken. Toen we er laatjes eruit haalden en de keramieke binnenkant, kwamen we onverwacht spulletjes van de vorige, vrouwelijke, eigenaar tegen. Krulspelden. Haarschuifjes. Ivoren kammen met missende tanden. Een in verregaande staat van ontbinding verkerende onderbroek. En een bijzonder oud kunstgebit. Een bovendeel. Een gehemelte met tanden. Jakkes. We hebben alles weggegooid.

Maar nu zit ik dus al dagen te tobben. Over dat kunstgebit. Kijk, ik heb ook wel eens dat er iets achter mijn keukenla valt, of achter de wasmachine. Maar een kunstgebit? Dat kun je toch niet missen? En dus gaat mijn fantasie op de loop om het waarom van dat kunstgebit in dat nachtkastje te zoeken. Het ene scenario na het andere trekt dus al dagen aan mijn geestesoog voorbij. Misschien had de mevrouw meerdere kunstgebitten, één voor feestjes, één voor het eten en één extra mooie voor speciale gelegenheden? En miste ze die ene dus niet zo direct. Of, was ze oud, verward, eenzaam, kinderloos. En heeft ze nog jaren zonder gebit gedaan omdat niemand haar vroeg waar haar gebit was. Of misschien was het van een ander. Van een overleden minnaar en wilde ze het niet weggooien, bij wijze van bizarre herinnering. Of had ze heftige ruzie met haar man en heeft ze uit wraak zijn gebit verstopt. Zodat ze iedere keer als ze hem tandeloos zag in haar vuistje lachte, omdat zij wél wist waar zijn kunstgebit was. Enfin, zo bedenk ik dus steeds nieuwe scenario’s. Maar intussen, iedere avond als ik mijn glaasje water voor de nacht op het nachtkastje zet, zie ik er in gedachten een kunstgebit in liggen.