Heerlijk eerlijk

  • Geplaatst: 22/01/2014

Omdat het winter is en mijn huid dan droog wordt, maar óók omdat ik gewoon wat ouder word en óók omdat ik tóch een mooie bon van de kerstman had gekregen, ging ik laatst een goede parfumeriezaak binnen. Ik had niet heel veel tijd en hoopte snel met een efficiënte crème de winkel uit te kunnen lopen. Een prachtige dame, slank, gebruind met mooi golvend haar en diepbruine ogen was een jonge moeder aan het helpen. De moeder zag er moe uit.  Aan haar hand hing een zoontje van een jaar of tien. De vader stond een paar stappen achter zijn vrouw, wachtend tot ze klaar was; naast hem een buggy waarin een snotterig roze meisje zat.

De juffrouw deed haar best om de vrouwelijke klant van informatie te voorzien. Ze deed het heel tactvol en met een zachte stem. “De hydraterende vochtinbrengende microdruppels in de crème verminderen de fijne lijntjes en verstevigen de rijpere huid met exfoliërende vitamine E”.  Terwijl ze het zei, hief ze het minuscule, glanzende potje even omhoog en streelde het met haar slanke vinger met perfect gemanicuurde nagel.

De moeder wipte intussen van de ene voet op de andere alsof ze een beetje moe werd van het staan. Toen vroeg ze met een vermoeide stem: “Gaan de wallen onder mijn ogen ervan over?” De juffrouw was even van haar apropos door de rechtstreekse vraag, maar herstelde zich dapper. Ze pakte een ander potje en hervatte haar zachte informatiestroom. “Mevrouw, dit product heeft een optimale p.h. en zal daarom de delicate oogzone niet irriteren. De enzymen hebben regenererende huideffecten”.

De jongen aan haar hand, keek op naar zijn moeder en vroeg bewonderend: “Snap jij dat allemaal, mama?” De moeder lachte een luide lach en oogde ineens minder vermoeid. Haar man lachte ook. Ik lachte mee. Kinderen kunnen zo heerlijk eerlijk de spijker op z’n kop slaan. Toen richtte de moeder zich tot de juffrouw en besloot: “Doe maar de goedkoopste”. De mooie juffrouw stortte een beetje in, incasseerde haar verlies en verkocht het goedkoopste potje crème. Terwijl het jonge gezin naar buiten liep, was ik eindelijk aan de beurt. “Mevrouw, wat kan ik voor u doen?” vroeg de schone dame met zachte stem. “Doe voor mij maar dezelfde goedkoopste dagcrème die u zojuist aan die jonge moeder verkocht” zei ik impulsief.

Ik ben bang dat ik die mooie dame haar dag verpest heb.