Plastic roze mini cupcakejes

  • Geplaatst: 05/03/2013

cupcakeGrote supermarkten geven regelmatig iets weg aan klanten. Mijn kinderen zijn inmiddels zo groot dat ze die voetbalkaartjes, wuppies, wappies of woppies niet meer hoeven. Dus werd het mijn gewoonte die weggevers bij de kassa te weigeren. Maar als ik dan met mijn volle kar buiten kwam, stonden er van die bedelende kindjes achter een hek bij de uitgang van de supermarkt en riepen met uitgestoken handjes, “Mevrouw, hebt u voetbalkaartjes?” En die had ik dan dus niet. Terwijl ik met mijn weekendboodschappen vast in aanmerking was gekomen voor een stuk of tien van die pakjes.

Daarom had ik ze de volgende keer bij de kassa maar weer wel geaccepteerd en gaf ik ze weg aan een jongetje met de mededeling dat hij ze wel eerlijk met de andere kinderen moest delen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Zo’n kluwen vechtende kinderen op de stoep van de supermarkt wil ik niet meer veroorzaken.

De keukenmini’s zijn de jongste supermarkthit. Eerder die week had ik al een collega met een plastic zakje vol van die dingen gezien, waarmee ze kon ruilen, met andere collega’s. Een mailtje over keukenmini’s was ook al voorbij gekomen. Twee andere collega’s bogen zich samen over een foldertje, waarin het complete assortiment keukenmini’s stond. Hij zei: “Wij hebben de druiven en de nasi nog niet, maar wel veel deegrollers”. En zij: “Wij hebben steeds worsten, die kan ik wel met je ruilen”. Ik moest er om grijnzen en dacht: “Na het boodschappen doen zal ik mijn keukenmini’s voor hun kinderen meenemen”. En toog weer aan het werk. De volgende dag had ’s morgens de rode zakjes keukenmini’s bijeengezocht en in mijn werktas gemikt. Toen ik rond koffietijd mijn sinaasappeltje uit de werktas wilde halen, stuitte ik op één van de zakjes met mini’s. “Oja”, zei ik hardop, “Ik heb voor jullie mijn keukenmini’s meegebracht”. En ik wierp volledig willekeurig de eerste mini naar een collega. “Hoho, die van mij vinden dat ook leuk!”zeiden de anderen als in koor. Ik herinnerde me de kluwen vechtende kinderen en wist niet hoe snel ik de mini’s eerlijk over mijn collega’s moest delen. Iedere ouder scheurde ze direct verwachtingsvol open. Eén collega riep teleurgesteld: “IJs, dat heb ik al, wie wil ruilen?” Een ander stond gelukkig glanzend met pretlichtjes in de ogen naar een plastic roze mini cupcakeje te kijken. De collega die naast hem zat zei: “Oh, het cupcakeje, das de laatste die wij nog niet hebben; mijn dochter zou er zó gelukkig mee zijn!” Maar het cupcakeje werd snel opgeborgen, zodat niemand er meer bij kon. Ik stond er met volle verbazing naar te kijken en zei mijn collega’s: “Geen ruzie maken over die ###mini’s!”

Zal ik de volgende keer bij de kassa de mini’s toch maar weer weigeren? Of zal ik een enorme stapel mini’s aan één collega geven en dan zeggen: “Eerlijk delen met de anderen, hoor”. Lijkt me wel lachen: collega’s die vechtend over de werkvloer rollen om een plastic roze mini cupcakeje.